Shirt Stories: Marco Tardelli en de schreeuw die de wereld rondging

Tekst van Oscar O'Connor

De legende van L'Urlo di Tardelli

Niet veel doelpuntenvieringen gaan de geschiedenis in met dezelfde faam als de doelpunten die er de aanleiding toe gaven. Nog minder krijgen hun eigen unieke bijnaam.

Maar L'Urlo di Tardelli (De Schreeuw van Tardelli) was niet het soort WK-moment dat zou vervagen zodra de laatste bal van het toernooi van 1982 was getrapt.

Vier decennia na de triomf van Italië over West-Duitsland in het Santiago Bernabéu-stadion in Madrid is de spontane extase van Marco Tardelli een van de meest beklijvende beelden in de hele sportwereld, laat staan in het voetbal.

Dit Marco Tardelli Italië-shirt werd tentoongesteld als onderdeel van The MWS Legend Collection NYC-expositie, een viering van de voetbalgeschiedenis aan de hand van enkele van de meest iconische shirts en onvergetelijke momenten van de sport.

Italië begon aan het toernooi van 1982 als een flinke underdog, maar bereikte de finale tegen West-Duitsland na al regerend kampioen Argentinië en toernooifavoriet Brazilië te hebben verslagen.

Het was 44 jaar geleden dat Italië voor het laatst tot wereldkampioen werd gekroond, en met een team waarin de dodelijke spits Paulo Rossi de voorhoede leidde, en Gabriele Oriali en Marco Tardelli de motor op het middenveld vormden, waren ze ongeslagen in het toernooi en in een winnaarsstemming. 

Er ontspon zich een spannende en felle wedstrijd, waarbij beide teams kansen creëerden in elkaars strafschopgebied en er over het hele veld onverschrokken slidings werden ingezet. Bij de rust was het nog 0-0, maar in de 57e minuut kopte Rossi een stuiterende voorzet binnen om Italië op voorsprong te zetten. Na 44 jaar was Italië nog maar een kleine 30 minuten verwijderd van onsterfelijkheid, maar het idee dat ze de spreekwoordelijke bus zouden parkeren om de 1-0 voorsprong te verdedigen, werd in de 69e minuut al snel de kop ingedrukt door de beroemdste schreeuw sinds Edvard Munch.

Het is de ontlading die we ons herinneren, maar het doelpunt zelf was ook een ware schoonheid. Tardelli ontving de bal op de halve cirkel buiten het strafschopgebied na fraai combinatiespel van Italië, en tikte de bal met zijn rechtervoet naar zijn linkerkant. Terwijl de bal wegdraaide en opstuitte, haalde een uit balans geraakte Tardelli in een sliding met zijn linkervoet uit met een halve volley, die langs de Duitse doelman in de benedenhoek vloog. En toen volgde de meest gepassioneerde doelpuntenviering aller tijden. 

Het moment

Terwijl hij met tranen in zijn ogen en zijn hoofd schuddend van ongeloof wegrende, met een blik van ongebreidelde vreugde op zijn gezicht, werd de Schreeuw van Tardelli geboren. Het was the wilde uitdrukking van een bezeten man, die zijn jeugddroom in vervulling had zien gaan dankzij een moment van pure, instinctieve genialiteit. Tardelli sloeg met trillende vuisten in de lucht en schreeuwde de onsterfelijke woorden: “Gol! Gol! Gol!” De emotie die van zijn gezicht straalde, vatte de euforie van een hele natie samen. Vierenveertig jaar aan pijn werd in een paar minuten tijd weggespoeld, en elk sprankje daarvan kwam naar buiten in die schreeuw. 

Over zijn iconische ontlading legde Tardelli later uit:

“Ik ben geboren met die schreeuw in me… Dat was gewoon het moment dat hij naar buiten kwam.”

Voor Tardelli was het moment de bekroning van een levenslange toewijding aan zijn sport. Iedere jonge voetballer droomt ervan om het beslissende doelpunt te scoren in dít, de finale der finales. Slechts heel weinig spelers bereiken ooit die verheven top van de sport, en nog minder hebben de overweldigende emoties van een droom die in realtime werkelijkheid wordt, aan de wereld overgebracht. De pure emotie van Tardelli's ontlading gaf zijn onsterfelijke moment een menselijke kant waarin miljoenen kijkers zich konden herkennen.

Tien minuten later werd de wedstrijd definitief in het slot gegooid toen invaller Alessandro Altobelli de score voor Italië completeerde door de keeper te omspelen en de bal binnen te schuiven voor de 3-0. Met nog slechts zo’n acht minuten van de negentig te spelen en een marge van drie doelpunten, was Italië er bijna. Duitsland wist een paar minuten later nog wel een eretreffer te scoren, maar dat was niet genoeg om te voorkomen dat de Azzurri hun derde triomf veiligstelden. 

Het laatste fluitsignaal klonk en heel Italië barstte los in feestgedruis. Maar de schreeuw van één man steeg overal bovenuit.